Het Onvergetelijke Klasavontuur
    
De Cookies

2008 - 2009

Het schrijven van vrije teksten is één van de typische freinet - technieken. Teksten zijn in onze school niet gebonden aan onderwerp, inhoud, lengte of soort. Door deze vrijheid, wordt onze creativiteit alleen maar geprikkeld. De resultaten zijn vaak ontroerend mooi. Lees hier onze vrije teksten!

Hallo,

Ik ben Nanou ,ik ben nieuw.
Ik ben naar deze school gekomen omdat het op de andere school niet meer zo goed ging.
Ik ben erg blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Verder ga ik mijn best hier doen en vele lieve kinderen ontmoeten.
Ook heb ik het soms moeilijk met wiskunde, maar samen met mijn mama en papa werk ik eraan. 
Mijn wens is om eens een goede toets van wiskunde te hebben, dat zou mij erg veel plezier doen.

Nanou  P.

Een spel over de overgang naar het middelbaar

Oudleerlingenfeestje

Met een drankje en een chipje beginnen we het feestje. Het is leuk om ze allemaal nog eens terug te zien, de oudleeringen. Sommige krijgen al direct een formulier onder hun neus geschoven. Op dat blad staan allemaal vragen over hoe is om van de basisschool naar het middelbaar te gaan. Er is ook een cameraman die een filmpje maakte om te tonen op de infoavond. Na wat gebabbel gaan we in de kring zitten. We hadden voor de oudleeringen namelijk een paar vragen opgesteld. Naar aanleiding van onze vraag verteld Robin ons dat je allemaal verschillende leraren hebt! En Dante zegt dat L.O. veel zwaarder is geworden. Terwijl we allemaal vragen stellen, filmt de camera ons overal! Lejs vraagt hoe het met de straffen zit, waarop Raphael zegt dat als je vier keer te laat komt je een hele week elke ochtend om 8 uur aan de schoolpoort moet staan! Na heel wat gebabbel, gaan we allemaal naar huis. Nu hebben we wel een beter beeld van het middelbaar.

Ik weet je te vinden

Het prachtig kinderboek “Ik weet je te vinden” van Netty Van Kaathoven, gaat over Anouk die wel elke dag op het paardenforum te vinden is! Ze krijgt ineens een bericht van een zekere Rawak. Rawak is erg gemeen in zijn teksten en hij kent zelfs Anouk’s paswoord en schrijft op haar account gemene dingen over haar vrienden! Hierdoor worden haar vriendinnen boos op haar.
Tot haar grootste verbazing kent Rawak ook haar telefoonnummer! Bij toeval komt Anouk er toevallig achter wie de dader is en dat is misschien nog de grootste schok.

(Roxane)
 

Vrede

Het is er
Maar niet daar
In het Land van de oorlog
Ik kan het niet meer aanzien
We moeten iets doen nu!
Anders is het te laat 

Vredeselfjes
Auw
Zoveel pijn
verdriet en tranen
dit kan niet meer!

Snik!

(Roxane)

Verdriet

 Verdriet, veel verdriet

Zelf wil ik het niet

Ik denk aan vele dingen

Ik kan me niet bedwingen

Om mijn woede zijn gang te

Laten gaan

Ik wil naar de maandag

Ik wil weg!

(Roxane)

Sterren 

Ik kijk naar boven
Het is donker
Een wolf huilt
De maan schijnt
De sterren schitteren
Aan de hemel
Wat zijn sterren?
Of wie zijn ze?
Zouden zij ook naar mij kijken?

(Roxane)

reclamespotje:   Oma’s magische snoepwinkel

Hoi hoi  beste tv-kijkende-zoetebekjes!
Heb jij ook zo'n zin in aardbeienkauwgom die nooit zijn smaak verliest?
Of liever een chocoladevogel die eitjes legt?
Een Lollyfant, zo’n grote lolly zag je nog nooit.
Daar kan je wel een jaartje mee door!
Of nee...
een snoepveter van wel 3 meter lang!
Mmmmmmmmmmmm…

Kom en smaak het verschil!

(Roxane)

Ik zit al even te verzinnen
Hoe ik m’n versje zou beginnen
Nu ja het wil niet lukken
Ik zal gewoon schrijven
Vergeet me niet

(Roxane)

Weg soms wil ik weg.

Weg van de wereld en weg van iedereen.

Ja ik wil leven! Maar het wordt me om het even

Als iemand me kwetst of pijn doet.

Dan ben ik verdrietig.

En denk ik aan niets anders dan dat.

(Roxane)

Jaguar of Jaguar

Wauw wat een mooi dier,

Prachtig toch die chique auto,

Wat een gekke stippen op dat dier,

te gekke wielen op die auto,

Pas op of hij springt op je,

let op of die auto vlamt naast je voorbij,

Ik hou van alle jaguars.

(Lejs)

Valentin

Ik ging mijn tocht beginnen op zoek naar Valentin. Ik startte op een smal paadje en kwam uit bij een meer. Gehaast vulde ik mijn beker. Ik was al een kwartiertje onderweg en zou nog lang moeten wandelen. Nu had ik een keuze: door het bos of het meer over zwemmen. Ik besloot uiteindelijk maar over te zwemmen. Het was middag en heel warm. Een koele duik zou me goed doen. Mijn zak bond ik rond mijn hoofd. Toen ik springen wou, zag ik dat er verderop een bootje dreef! Snel rende ik erheen en probeerde met mijn voeten half in het water het bootje op het land te trekken. Het woog amper iets. Dan jumpte ik in het bootje. Het waggelde heen en weer. Mijn zak maakte ik los van mijn hoofd en zette hem ook in het bootje. Ik duwde mij van de kant weg. Daar dreef ik dan. Midden op de plas, begon ik na te denken. Eigenlijk kon dit niet zomaar: wie weet zou dit bootje van één of andere maffiabende zijn of van oude heren die kwamen vissen.  Heel de tijd gingen er golfjes naar rechts en dan weer naar links. Dat kwam omdat er vissen uit het water sprongen en weer onderdoken naar de bodem.

“Hoeveel is 5420+8964, Evy? Let nou eens op!!!’ zei mevrouw Koens.
Ik schrok wakker. Wat wou dat stom mens?
“Evy blijf jij maar een uurtje na!” en mevrouw Koens ging verder met de les.
Ik probeerde terug in slaap te vallen maar het lukte me niet. “Juf door u kan ik niet meer lekker zoezen…” Het floepte gewoon uit mijn mond.
“Wat zei je daar?!!” zei Koens tierend. “Ga maar naar de directeur en als je dat niet doet zal er wat zwaaien,” riep ze.
Dat was het laatste wat ik nog onthouden had. Daarna plofte mijn hoofd op mijn gekruisde handen neer en ik droomde nog lekker verder over mijn tocht naar Valentin. Net toen ik wist waar hij was ging de bel.
“Evy jij blijft hier, ik bel je ouders,” zei Koens vastbesloten.

Ik knipperde met mijn slaperige ogen. Het woedend rode gezicht van Koens verdween achter de klasdeur. Ik sliep nog wat en straks zou ik wel eens smoesje verzinnen. “Bwahhh…” Ik gaf over. Ik had zelfs de middagpauze gemist! Natuurlijk had ik niets gegeten. Als ik nou eens… Ik pakte mijn brooddoos en liep zo hard als ik kon naar de toilleten. Snel spoelde ik mijn eten door. Hup weer naar de klas. Op mijn bank gaan zitten en mijn brooddoos weer op de zelfde plaats.  Dat overgeefsel liet ik maar druipen. Ik zat bij toneel en kon makkelijk doen alsof ik huilde. Ik begon te snikken zoals nooit te voren.

De deur zwaaide open. Mijn mama stond er met een boos gezicht en Koens met een verward gezicht. “Lieverd wat heb je nou weer uitgespookt?!!’ zei mama streng.
“Ik ben ziek…”

En daar ging ik. Gelukkig en wel reed ik samen met mama naar huis.

Koens begreep er nog altijd niks van, maar daar maakte ik me verder geen zorgen meer over. Thuis in mijn bed droomde ik verder… en over wie ik droomde, raad je wel.

(Evelien)

Kwaad haat maar één stuk geluk

Ik word wakker.

Ontbijt van de bakker.

Politie met geweren op straat.

Alsof het niet anders gaat.

Mensen voelen zich alleen.

En ze kijken bang om zich heen.

Wat zouden ze voelen.

Wat zouden ze bedoelen.

Ze vinden dit vast niet goed.

Op straat al dat geweld en bloed.

Er worden onschuldige mensen vermoord.

Als het moet aan een koord.

De regering trekt zich er niets van aan.

Ze laten de politiek maar hun gang gaan.

Hoe lang gaat dit nog duren.

Dagen weken uren?

Mensen kijken naar buiten.

En zien de conducteur fluiten.

De trein vertrekt.

Vol gevlekt.

Allemaal met bloedsporen.

En op het nieuws moet je dan eens horen.

Doden gestorven en verminkte lijken.

Ik durf er bijna niet meer naar kijken.

Wat kan ik er aan doen.

mama geeft mij nog een zoen.

(Evelien)

Het gevecht tegen het slecht

 Ik wil niets meer over je weten.
Ik wil je vergeten.
Ik ga je haten.
Ik kom je nooit meer tegen in de straten.
Niemand die me tegenhoud.
Hopelijk heb je het koud.
Hopelijk heb je pijn.
Want ik vind je niet meer fijn.
Je knelt iedereen om je heen.
En de slachtoffers voelen zich alleen.
Voel je dan niks voel je geen pijn?
Bij  jou wil ik nooit meer in de buurt zijn.
Ik vind je fantastisch.
Maar dat is sarcastisch!
Laat me met rust.
Mijn woeden is nog lang niet geblust.
Ik hoop dat je het begrijpt mijn gevoel.
Als je maar snapt wat ik bedoel.

(Evelien)

Wat mag ik doen?!!

“Ja, lieverd ja, dat is oke, nu zoeken we iets samen en doen het met z’n twee!!!”

(Evelien)

Het verloren eiland

 Heel lang geleden in 1580 in het dorpje Hamelot woonde Mark. Hij was 24 jaar en studeerde bijna af. Hij wou een ontdekkingsreiziger worden. Zijn grote voorbeeld was Christoffel Columbus omdat hij Amerika had ontdekt. Op het einde van het jaar, kreeg hij van zijn vader en moeder 5000 goudstukken om een boot te kopen. Maar dat was niet genoeg dus Mark ging in een café werken. Na 2 maanden heel hard werken had hij 10 000 goudstukken verzameld. Samen was dat al 15 000 goudstukken, dus liep hij naar de haven om een boot te kopen. Toen hij daar aankwam zag hij de prijzen van de boten. Mark kocht een boot die 9999 goudstukken kostte. Dan had hij nog 5000 goudstukken over om heel veel eten en bemanning te kopen voor de grote reis.

Toen Mark dat allemaal had gedaan, zei hij zijn familie en zijn vrienden vaarwel. Hij vertrok de volgende dag op reis. De eerste dag was het nog niet zo leuk op de boot omdat niemand elkaar al kende. Maar na een paar dagen was de sfeer al beter. Ze waren al 5 dagen aan het varen toen er een grote storm opstak!!! Ze probeerden de storm te ontwijken maar dat lukte niet en de boot brak doormidden! Al zijn manschappen konden zich vasthouden aan resten van de boot. Na 5 uur in het ijskoude zeewater te drijven, spoelden ze aan op een verlaten eiland. Alle mannen en Mark zelf begonnen heel hard te juichen. Ze gingen direct naar het midden van het eiland, het zag er echt een jungle uit met heel veel slangen, apen en papegaaien in. Toen ze in het midden van het eiland aankwamen zagen ze een hele grote vulkaan! Ze hoopten dat die niet ging uitbarsten want dan hadden ze geen schijn van kans.

Eerst zorgden ze voor een goede slaapplaats door heel veel takken en touwen te verzamelen en door boomhutten te bouwen. Na ongeveer 2 uur zoeken kwamen alle mannen bij elkaar en begonnen ze te bouwen. Gelukkig wist een van de mannen hoe je stevige boomhutten moest maken. Die avond waren de boomhutten af. Ze verzamelden nog wat grote bladeren en gingen slapen. De volgende morgen gingen ze op jacht naar eten. Toen ze terug kwamen van de jacht, hadden de anderen al water van de waterval gaan halen. Ze aten een lekker ontbijt en begonnen bomen om te hakken om een vlot te maken. Zo zouden ze kunnen vluchten als de vulkaan zou uitbarsten.

Ze woonden nu al 3 weken en 5 dagen op het eiland en ze hadden er een paradijs van gemaakt. Maar het eten geraakte stilletjes aan op en de dieren ook. Ze wilden van het eiland weg om op zoek te gaan naar de bewoonde wereld, maar ze waren bang dat ze dan weer in een wilde storm zouden terecht komen. Ze gingen allemaal op de vlotten en vaarden op zee. De eerste dagen ging het nog redelijk goed, plotseling dook er een supergrote storm op! Ze probeerden zo hard als ze konden om het te overleven maar het was onmogelijk. Ze gingen allemaal dood behalve één van de manschappen, die spoelde een dag later uitgeput aan op het strand van Hamelot. Hij vertelde er alles over het verloren eiland.

(Faber)

De veroveraar

We zijn in het jaar 1840. Europa is verdeeld in 4 naties: Oekiestan, Boekiestan, Stoekiestan en Oelieboeliestan. Deze vier naties leven in oorlog met elkaar. Stoekiestan was het meest getroffen door de oorlog. Het volk had zijn koning van de troon geduwd omdat hij alle macht naar zich toe trok.  Het was een stormachtige dag in november. Iedereen zat binnen en Stakstak, de hoofdstad van Stoekiestan, leek wel een spookstad. Plots werd de rust verstoord. Duizenden soldaten van boekiestan vielen Stakstak binnen met slechts één doel voor ogen: Stoekiestan veroveren. Stakstak  leek verloren te zijn. Maar plots kwamen uit de andere richting ook duizenden soldaten. Het waren soldaten van generaal tiktik, die uit een naburige stad te hulp snelde. Hij slaagde erin om de Boekiestanse soldaten weg te jagen uit de stad. Heel Stoekiestan was fier op tiktik. Hij werd door zijn volk opperbevelhebber van het leger van Stoekiestan. Om te laten zien dat Stoekiestan terug machtig was, ging hij met zijn leger naar Boekiestan. De oorlog verliep moeizaam maar ze kregen wel een heel klein stukje van Boekiestan in handen. Iedereen was fier op generaal kirkir. De tijdelijke regering bevorderde hem zelfs tot minister.

Tevreden ging hij terug naar huis. Hij nodigde zijn familie uit om het te vieren. Door met zijn zeven zussen en broers te praten, had hij een idee gekregen: ”Waarom word ik zelf geen president?” Hij besprak dit met zijn broers. Uiteindelijk gingen ze met elkaar akkoord dat ze zich samen met de regering gingen afzonderen in een kasteel 20 kilometer buiten Stakstak. Na 2 dagen onderhandelen waren ze het over eens. Kirkir en zijn kompanen vormden de nieuwe regering met aan het hoofd president Kirkir. Kirkir nam intrek in zijn paleis. Zijn werkkamer beviel hem wel. Hij bleef er al meteen een hele dag tot zijn vrouw hem ‘s avonds laat hem kwam halen: ”Het is kerstavond. We gingen naar de opera!” Kirkir ging toch mee. Duizenden mensen juichten hem toe vanuit zijn koets. Twee straten voor de opera prutste een zwart geklede man aan en andere koets. Toen de koets van Kirkir net gepasseerd was, klonk er een luide knal. In de koets was een bom geïnstalleerd die hem moest doden. De chaos was niet te overzien. Tientallen gewonden en doden lagen her en der verspreid.

Kirkir was er gelukkig met een paar kleerscheuren vanaf gekomen. Hij wou dat de dader binnen de week zou gevonden worden. Dat was ook zo. Ze kwamen uit bij de neef van de vroegere koning. Hij bleef de rest van zijn leven in de gevangenis.

In Stoekiestan was nu alles rustig. Op een zekere dag had Kirkir een idee: hij wou keizer worden en een einde aan de oorlogen maken. Hij liet het volk kiezen of ze wilden dat hij keizer werd of niet. Iedereen wou hem als keizer. Hij vroeg aan de paus om hem en zijn vrouw te kronen tot keizer en keizerin. Op 26  februari vond de kroning plaats in de Bompere Bam, de belangrijkste kerk van Stoekiestan.

Hij kon niet wachten met aanvallen en liet zijn troepen richting Boekiestan marcheren. Mouterlites  lag op de grens met Oelieboeliestan en Boekiestan. Hij bedacht een aanvalsplan. Heel de nacht was hij daaraan bezig. De volgende ochtend zetten alle troepen zich op hun plaatsen. Klokslag twaalf uur klonken de eerste kanonschoten. De strijd duurde lang en hij was bloederig. Keizer Kirkir en zijn troepen hadden gewonen. Kirkir de overwinnaar besloot dat hij maar een heel klein stuk van Boekiestan wou en voor de rest vrede met Oelieboeliestan en Boekiestan.

Tevreden ging hij terug naar Stakstak en maakte een nieuw aanvalsplan dit keer voor Oekiestan. Hij liet zijn leger naar Oekiestan marcheren en weer een strijd die lang duurde en keihard was. Uiteindelijk had hij groot deel in handen gekregen en was Oekiestan een bondgenoot van Stoekiestan geworden. Maar er was nog een probleem: Oelieboeliestan stond op het punt om de vrede in Europa te verbreken. Het liet zijn troepen naar het stadje Loos marcheren. Weer een zware strijd die hij op nippertje won. Nu was er in heel Europa vrede en Stoekiestan had heel wat land.

Na een jaar genieten van de rust, was de vrede verbroken. Boekiestan wou het land dat Stoekiestan had veroverd terug hebben. Om dit te vermijden liet Kirkir zich van zijn vrouw scheiden en trouwde met de dochter ven de keizer van Boekiestan. Maar ook Oelieboeliestan wou zijn door Stoekiestan veroverd gebied terug. Ook dat liet Kirkir niet gebeuren. Zijn leger marcheerde richting Somkos, de hoofdstad van Oelieboeliestan. Maar nergens waren er soldaten te bespeuren. Ze hadden zelfs de stad in brand gestoken. Kirkir wist dat hij verloren had en marcheerde terug naar Stakstak.

Maar de vijand was slimmer dan hem en had tijdens Kirkirs afwezigheid Stakstak ingepalmd. Kirkir moest afstand doen van de troon. Hij kreeg een eilandje en mocht zijn keizerstitel behouden. Maar Kirkir was nog niet oud. En wie zou verwachten dat zo’n man de rest van zijn leven op een piepklein eilandje zou doorbrengen. Dat deed hij ook niet want na een week op dat eilandje zitten, ontsnapte hij en keerde terug naar Stoekiestan. Iedereen was blij om hem weer te zien. Hij wou terug ten oorlog treken en weer keizer van europa worden. De dag toen hij naar Boekiestan wouw treken om deze keer heel het land te veroveren werd hij tegengehouden. Oelieboeliestan en Oekiestan hadden samen de handen in elkaar gestoken en kon hem verslagen. Maar het geluk was niet meer met hem hij verloor. Hij werd verweg gevangen gezet. Maar na tien stierf hij en werd hij als een held in Stoekiesten begraven.                  

(Nathan)

De haak van de zeerover

1500  jaar geleden. Het schip van Hakeneus  gleed over de golven van de zeven zeeën. Hij bewaarde een schat, een gouden haak. Met die haak  kreeg hij meer kracht, hij wou dan ook de sterkste zeerover zijn die er was. Zijn mannen en hijzelf stalen de haak van het gevaarlijkste zeemonster dat de zeven zeeën kende.

Er waren al duizenden mensen door het gouden zwaard van Hakeneus gestorven. De strijd aanbinden met deze bandiet, was het gevaarlijkste dat je kon doen. Hij hield nu eenmaal van stelen. Er werd gezegd dat hij een krachtveld verborgen hield . Vele keren hebben ze zijn schip proberen binnendringen maar nooit lukte het. Hij had het sterkste schip dat er bestond, het was reusachtig groot met een schatkamer van wel zeven meter lang en wel zes meter breed. Hij hield van geld en van niets anders, geld was gewoon zijn leven. Op een zonnige dag stond hij bij het stuur en werd aangevallen door wel dertig schepen en opeens boem!!!! Er brak een reuzengevecht los en er vielen wel  20 doden op het schip van Hakeneus, waarvan hijzelf één van de slachtoffers werd.

1500 jaar ging voorbij en het gezonken schip werd teruggevonden. De gouden haak lag er nog steeds. Men zette het schip tentoon en de haak werd in een speciaal museum geplaatst waar de mensen het juweel konden bewonderen.

 Einde

(Seppe)

Dromen

Ik droom als een roos door de bloemen heen

en denk aan de mooiste momenten in mijn hele leven

opeens word ik wakker

en is het voorbij

wat een leuke droom was dat.

(Seppe)

met de lucht mee

ik vlieg met de wind mee over de zee

ik vang wat vissen

en ik begin mijn mama en papa te missen

ik dans in de lucht

met een diepe zucht 

ik vlieg met mijn dromen mee

zo leuk is het op de zee.  

(Seppe)

Het magische potlood

Het was een rustige nacht maar....krrrr plots was er gekraak op zolder.
“Wwwwat is dat?” vroeg ik.
Ik stond op en ging kijken.

Toen ik op zolder kwam, was er niets te zien. Ineens vloog het raam open. De gordijnen wapperden daardoor in de wind.
Plots kwam er iets tevoorschijn, maar het was donker en dus kon ik niet zien wat het was.
Toen dat ding in het maanlicht ging staan, zag ik dat het een potlood was.

Hij zij iets maar ik begreep niet wat.
Ik wou weglopen maar het potlood toverde de deur op slot.
Het begon te groeien en keek me boos aan.
Ik rende door heel de kamer achtervolgd door het potlood.
Ik struikelde over de rommel die daar lag en viel door het raam.

AAHHH.

Toen schrok ik wakker en zag ik dat het maar een nachtmerrie was.

(Jules)

Veel lees- en surfplezier,

Evelien, Faber, Jules, Lejs, Nathan, Roxane, Seppe en Wim

Terug naar startpagina

"Het Onvergetelijke Klasavontuur" is een realisatie van freinetschool De Kring te Antwerpen Berchem (www.de-kring.com).
Dit unieke kinderboek door en voor kinderen is een project dat gemaakt werd volgens de inzichten van Freinet ( www.freinet.be , www.freinetschool.be , www.freinet.nl , http://www.fimem-freinet.org/ , www.freinetbewegingvlaanderen.be , www.digifreinet.be , http://freinetscholenblog.blogspot.com , http://delphine.lafon.free.fr/spip.php?rubrique1, http://www.icem-pedagogie-freinet.org/icem-info/une-histoire/freinet , http://www.ordiecole.com/freinet.html ) en de institutionele pedagogiek (http://users.belgacom.net/PI-IP/IPteksten/TIP-archief/TIP_1_pp_48_51.pdf , http://web.educom.pt/pr2022/textos/FOury.htm , http://www.democratischeschool.org/article.php3?id_article=42  ).