Freinet Antwerpen kinderboek Onvergetelijke Klasavontuur freinetschool De Kring Berchem

Dit schooljaar gaan we met ons Onvergetelijke Klasavontuur verder op dezelfde weg van de vorige jaren. Zoals het een Freinet - klas betaamt, dragen we democratie en verdraagzaamheid hoog in ons vaandel. Solidariteit in al zijn vormen, wordt het sleutelwoord voor ons project dit jaar. Hoe we ons project concreet zullen invullen, kan u volgen op deze pagina. Kom dus geregeld eens een kijkje geven.

Dit behoort alvast tot onze plannen:
- leren over welke vormen solidariteit kan aannemen
- etsen maken onder professionele begeleiding
- schilderwerken maken onder begeleiding van een echte kunstenares
- onze kunstwerken tentoonstellen in een echte galerie
- teksten schrijven bij onze kunstwerken
- een veiling organiseren van onze kunstwerken ten voordele van het goede doel

Vrijdag 24 april 2009: Vandaag leren we over 4 verschillende stromingen in de schilderkunst en schilderen we met echte olieverf.

Vrijdag 3 april 2009: Vandaag maken we schitterende schilderij. We mengen daarbij ook verf met andere materialen zoals zand, cornflakes, erwtjes,... We leren onder andere over de kleurencirkel en kleurnuances.

Vrijdag 27 maart 2009: We maken prachtige kunstwerken met ecoline. We leren over warme en koude kleuren en over perspectief.

We kregen ‘s morgens eerst uitleg van Ann, de mama van Kobe (een leerling uit onze school). Ze vertelde ons over warme en koude kleuren, maar ook over vogel- en kikkerperspectief. Verder leerden we wat de 3 hoofdkleuren zijn. Nu denk je vast wat zijn warme en wat zijn koude kleuren en wat betekent kikker- en vogelperspectief en wat zijn de drie hoofdkleuren? Hieronder krijg je het één voor één duidelijk uitgelegd:

Je hebt kikker- en vogelperspectief. Hoog en laag. Als je vanaf een lage plek omhoog kijkt, noem je dat kikkerperspectief. Vanuit een hoge plek omlaag kijken, dat noem je vogelperspectief. Meestal bij kikkerperspectief kijk je vanaf de grond en bij vogelperspectief vanuit de lucht.

Hier een afbeelding vanuit de lucht dus… Vogelperspectief. En hier een abeelding vanaf de grond dus… Kikkerperspectief.

Je hebt 3 hoofdkleuren. Deze zijn geel, rood en blauw. Je hebt ook verschillende combinaties met deze drie hoofdkleuren.

Waarom heten deze ‘de hoofdkleuren’ zal je je afvragen. Nu met deze kleuren kan je al de andere kleuren maken:

Ann vertelde ons nog over secundaire kleuren. De secundaire kleuren ontstaan door menging. De secundaire kleuren zijn oranje, groen en violet.
rood + groen = oranje
geel + blauw = groen

blauw + rood = violet
Complementaire kleuren zijn kleuren die tegenover elkaar staan in de kleurencirkel. Dus kom zeker nog eens kijken voor het vervolg op deze leuke schilderdagen!!!

We kregen van Ann de opdracht een tweeluik te maken over onze doelstellingen. Een positief en een negatief.

Woensdag 18 maart 2009: Vandaag maakten we een fantastisch leuke uitstap met de milieuboot. We hebben heel veel geleerd terwijl we van Antwerpen naar Rupelmonde vaarden en terug.

In het ruim moesten we moeilijke vragen oplossen over watervervuiling en waterzuivering:

Vrijdag 13 maart 2009: We tekenen vandaag de millenniumdoelen met houtskool. Anne helpt ons daarbij. Het speciale is dat we werken op groot formaat (90cm x 100cm) en dat onze tekeningen eigenlijk enorme uitvergrotingen zijn van een detail uit onze etsen. Daarvoor leren we eerst wat een compositie is en hoe je die maakt. We werken letterlijk met handen en voeten zodat we echt voeling krijgen met ons kunstwerk. De resultaten zijn prachtig.

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Maandag 9 maart 2009: Tijdens de voorbije weken werkten we samen met de klas van Vicky aan een groot project over het "Milieu". We hadden allerlei vragen waarover we informatie hebben opgezocht. Volgende fiches waren het resultaat van al ons werk:
° Afvalberg en composteren (door Raven en Jens)
° Het broeikaseffect (door Lejs en Jef)
° Energiebronnen (door Zoë en Kamiel)
° De invloed van de mens op aarde (door Fien en Tiana)
° Tropische regenwouden (door Azita en Emily)
° Miljoenensteden + Sahara en Sahel (door Peter en Mehdi)
° Opwarming van het klimaat (door Seppe en Eliah)
° Natuurreservaten en milieuorganisaties (door Evelien en Maud)
° Ecosystemen (door Nathan)
° Licht- en luchtvervuiling (door Cid en Faber)
° Voedselketen, voedselpiramide en giftige voedselketen (door Indiana en Yoshi)
° Watervervuiling (door Merjem en Shaunie)
° Woestijnvorming (door Roxane en Luca)
° Omgaan met water (door Jules en Elias)

Als je hier klikt, kan je de volledige fichebundel bekijken.

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Donderdag 5 maart 2009: Vandaag gaan we voor de 5de keer etsen. Volop afdrukken maken want de resultaten zijn prachtig!

Omdat Lejs vorige keer ziek was, moest hij vandaag extra hard werken. Toen we aankwamen moest hij eerst zijn ets in het zuur leggen en daarna zijn derde laag aanleggen. Dan moest hij de vernislaag verwijderen met white spirit.
Voor dat we afdrukken gingen maken, smeerden we onze handen in met babycrème omdat het anders nadien te moeilijk is om je handen weer proper te krijgen.

Bij het maken van afdrukken gaan we als volgt te werk:
- Eerst je etsplaatje insmeren met inkt
- Dan moesten we de inkt met krantenpapier er zoveel mogelijk afdoen
- Daarna met een zacht doekje de inkt verder verwijderen. Je zou denken dat er nu geen inkt meer op het plaatje hangt, maar dat is niet zo. In de groeven zit nog altijd voldoende inkt om te drukken.
- Vervolgens moesten we onze papieren waar onze etsen op kwamen, in water leggen en met een spons erover gaan. Het papier moet vochtig zijn om de inkt goed te kunnen opnemen als je drukt.
- Dan leg je je ets op de drukpers met je papier en een stuk karton.
- Dan waren we klaar om te drukken. De grote rolpers doet de rest. Die moesten we er zelf over laten rollen.

De eerste resultaten (nog niet allemaal perfect geslaagd) rollen van de drukpers... Kijk en bewonder:

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Dinsdag 3 maart 2009: Vandaag gaan we naar het OCMW om er te leren over armoede en wat zij daaraan proberen te doen.

Vandaag gingen we naar het OCMW. Toen we in de tram moesten was het er supervol. We pasten er net nog bij met moeite. De tram stopte net voor 't Elzenveld in het centrum van Antwerpen, waar we moesten zijn. Dat is een heel mooi gebouw in Antwerpen.
Binnen op de tafel lagen allerlei foto's van mensen in armoede. We moesten een foto kiezen die ons aansprak en daarover iets goeds en iets slecht opschrijven op een sticker. Dan kregen we een ballon en moesten we de sticker met het slechte ding daarop plakken. Aan de ballon maakten we een touwtje vast. Buiten hadden we twee “groepen”. Eén groep moest het touwtje met de ballon aan de veters van hun schoenen vastmaken. Dan moesten ze die proberen kapot te maken met dezelfde voet. Het was de bedoeling dat je kon weten dat armoede je volgt en het is niet makkelijk om in je eentje weg te krijgen.
Daarna moest de andere groep een stevige cirkel vormen. Terwijl ze zo stonden, moest iemand anders daarin proberen te geraken. Dat was moeilijk. We moesten voelen hoe het was om uitgesloten te worden.
Tot slot kregen we een kaartje met daarop allemaal dingen zoals: geen verwarming, mishandeling,… Dan kreeg iemand een wollen bol en moest hij of zij iets voorlezen. Iemand die iets soortgelijk had staan op zijn kaartje moest dat dan zeggen en uitleggen wat het verband was. De bol wol werd steeds verder gegooid naar de persoon die het best paste bij je eigen woord. Je kwam zo te weten dat bij armoede alle problemen met elkaar verbonden zijn. Dat noemen we het armoedeweb en daar geraak je moeilijk uit.
Op het einde van dat “spelletje” moesten we het wol terug oprollen. Toen zei de mevrouw van het OCMW dat we het traag deden. Daarna zei Lejs: armoede los je toch ook niet snel op.
Terug binnen kregen we een groot blad en een paar kaartjes. Op de ene kaart stond hoeveel “leefloon" je kreeg, bijvoorbeeld €930,14 als je met een gezin was of €697,61 als je alleen was. De andere kaartjes waren allemaal rekeningen die we moesten betalen. Dat was veel moeilijker dan we dachten. We moesten heel wat dingen laten die we eerst toch wouden doen of kopen.
Voor we naar huis gingen, kregen we nog uitleg over hoe het OCMW werkt, wat ze doen, wie ze helpen.

Lejs

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Donderdag 29 januari 2009: We gaan voor de 3de keer naar het etsatelier

Toen we bij Hedwig aankwamen, moesten we onze etsplaatjes in het zuurbad leggen. Dat mochten we niet zelf doen. Hoe langer een plaatje in het zuur ligt, hoe dieper de groeven in het plaatje. Toen iedereen zijn etsplaatje in het zuur had gelegen, moesten we het even onder water houden zodat zeker alle zuur weggespoeld was. Daarna moesten we "white spirit" op een doekje doen en op ons plaatje wrijven, totdat de vernis die we er vorige keer hadden opgedaan er weer af ging.

Op onze schets moesten we de lichte plekken aanduiden. Dat zou dadelijk nodig zijn. Daarna draaide Hedwig aan een "harskast". Toen ze die open deed zagen we een wolk van stof: hars. Hars is de kleverige "lijm" die je soms uit naaldbomen ziet komen. De hars die wij gebruiken is gedroogde hars. We moesten onze plaatjes in de harskast leggen en het luikje terug dicht doen. Na een enkele minuten moesten we het er heel rustig uithalen en kon je een laagje harsstof zien liggen op het plaatje. Je moest heel voorzichtig zijn, anders vloog de hars eraf. Daarom moesten we het plaatje daarna op aluminiumfolie leggen en op een warme plaat. Zo begon de hars te smelten en kon hij niet meer weg. De hars zal er voor zorgen dat het zuur mooi gelijkmatig inwerkt op een vlak.

Als ons plaatje afgekoeld was, moesten we met vernis de plekken die wit moesten blijven overschilderen met de eerste laag. Daarna ging het plaatje opnieuw in het zuurbad. Sommige kinderen zijn al aan een tweede laag begonnen.

Lejs en Faber

De millenniumdoelstellingen zijn doelen die door veel landen ondertekend zijn en die tegen 2015 moeten behaald worden.
De grote slogan is de armoede in de wereld tegen die tijd te halveren.

Er zijn 8 grote millenniumdoelen:
1:De grootste armoede en honger uitbannen.
2:Basisonderwijs wereldwijd toegankelijk maken voor iedereen.
3:Gelijke behandeling van mannen en vrouwen bevorderen.
4:Kindersterfte terugdringen.
5:De gezondheid van moeders verbeteren.
6:Strijd leveren tegen hiv/aids, malaria en andere ziekten
7:Actief werken aan een duurzaam milieu.
8:Werken aan een mondiaal partnerschap voor ontwikkelingen

Klik hier voor een overzicht van de doelen.
Op deze site vind je nog meer informatie over de millenniumdoelstellingen:
http://nl.deadnline2015.be/

Klik hier en dan krijg je een filmpje over de millenniumdoelstellingen.
Klik hier en je krijgt een brochure over de millenniumdoelstellingen.
Als je hier klikt krijg je een foldertje over de millenniumdoelstellingen.

Wereldsolidariteit zet zich momenteel extra in voor milleniumdoel 3. Dat doen ze door...
http://www.wereldsolidariteit.be/Daens/
http://www.wereldsolidariteit.be/schone_kleren/
Klik hier en je krijgt een website met een verhaal van een kleermaker in Indonesië.

Als je hier klikt krijg je een website met veel foto's over solidariteit:
http://www.wereldmediatheek.be/beeldbank (gebruikersnaam "cookies")

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Vrijdag 23 januari 2009: We gaan voor de 2de keer naar het etsatelier

Na 2 uur in de file staan, kwamen we eindelijk bij Hedwig aan. We moesten eerst nog verder schuren aan onze etsplaatjes. Eerst moesten we nog met de "800" schuren en daarna met de "1200". Hoe hoger het getal, hoe fijner het schuurpapier. Toen we daarmee klaar waren moesten we polijsten met een geel product dat na lang wrijven zwart werd. Daarna veegden we met een proper doekje het zwart weg. Amai! Ons etsplaatje zag er nu als een echte spiegel uit.
Daarna legden we ons plaatje op een hete plaat om de vernis te doen smelten. Er zijn twee soorten vernis: een zachte en een harde. Welke vernis je nodig had, hing af van je soort tekening.
Als de vernis was aangebracht kon het echte etsen beginnen. Wie met zachte vernis werkte, moest op zijn etsplaatje kalkpapier leggen en met potlood erop tekenen. Zo bleef de zachte vernis kleven aan de achterkant van het kalkpapier. Als je met harde vernis werkt, moet je met een etsnaald rechtstreeks de tekeningen erin krassen. Bij allebei de manieren komt er dus een deel van de etsplaat weer vrij. Waarom zal je volgende week zien.

Faber en Jules

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Vrijdag 16 januari 2009: We gaan voor de 1ste keer naar het etsatelier

Vrijdag zijn we voor de eerste keer gaan etsen met de klas. We reden er met 2 auto’s naar toe. Als we aankwamen moesten we direct beginen schetsen rond ons thema. Hedwig kwam soms eens kijken hoe het met onze schets gesteld stond. Vervolgens moesten we de afmeting van onze schets meten en een plaatje nemen. We moesten ons plaatje op maat snijden. Nadat we dat hadden gedaan, moesten we ons plaatje langs de zijkanten laten blinken en de hoekjes er afsnijden. Als iedereen klaar was mochten we ons plaatje beginnen schuren: niet zomaar schuren, maar wel spiegelglad schuren. Geweldig hoe die plaatjes blonken! Daarna moesten we heelaas terug naar school, maar volgende vrijdag komen we terug.

Nathan en Seppe

Klik hier om terug naar boven te gaan.

November en december 2008: Project "inspraak en democratie"

Tijdens de voorbije 2 maanden werkten we samen met de klas van Vicky aan een groot project over "inspraak en democratie". Eerst maakten we een groot spinnenweb waarin we de onderwerpen ordenden waarover we wilden leren. Vervolgens werden we in groepjes van twee verdeeld. Elk groepje kreeg een onderwerp en vragen waarop je een antwoord moest gaan zoeken. Maar je moest eerst alleen op zoek gaan naar informatie, terwijl jouw partner ook alleen op zoek ging naar antwoorden op dezelfde vragen. Daarna bracht je allebei een spreekbeurtje voor de klas.
Die spreekbeurtjes werden klassikaal besproken en vergeleken zodat je kon leren van elkaar. Je wist dan hoe je je spreekbeurt de volgende keer nog beter kon maken.
Daarna mocht je met twee samen een "overzichtsfiche" uitwerken. Je moest dan de informatie die je allebei gevonden had naast elkaar leggen. Eventueel moest je hier en daar nog wat verder opzoeken. Als de overzichtsfiche af was, werd die voor de klas geprojecteerd en opnieuw besproken. De resultaten waren heel verschillend, maar wel heel leerrijk. Hieronder kan je ze aanklikken en bekijken:
Jens en Lejs: Politiek en inspraak in ons land
Shaunie en Tiana: Stemrecht
Liva en Azita: De presidentsverkiezingen in Amerika
Elias en Luca: Inspraak in de Oudheid
Eliah en Indiana: Inspraak in de Middeleeuwen

Nathan en Mehdi: Wat is een dictatuur?
Peter en Raven: Napoleon Bonaparte
Jef en Kamiel: Adolf Hitler

Faber en Yoshi: De rechten van de mens
Jules en Cid: De Verenigde Naties
Zoë en Seppe: Unesco
Emily en Roxane: OCMW en armoede

Merjem en Maud: Ons milieu
Evelien en Fien: Bedreigde diersoorten en organisaties

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Maandag 8 december 2008: Ons bezoek aan de Oxfam-wereldwinkel

Vandaag gingen we met de fiets naar de Oxfam-wereldwinkel. Toen we binnen kwamen mochten we even rondkijken en wat zagen we? Heel mooie dingen zoals dromenvangers, vazen, juwelen, kaarsen. Maar niet alleen spullen om te gebruiken, ook eten zoals chips , chocolade en verschillende soorten sapjes. De winkeliersters legden ons uit dat ze al hun producten eerlijk verkopen. Op deze manier kunnen Noord en Zuid beter samen werken. Daarna kregen we te horen dat ze voor ons een spel klaar hadden. Ze legden ons uit dat er meerdere artikels in de winkel stonden die hier niet thuishoren. Snel gingen we op zoek en kwamen terug met: een tomaat, een blikje cola, een komkommer, een speelgoedje voor baby’s dat geluid maakt en een foldertje van de McDonald’s. Daarna kregen we een soort van bingospel voorgeschoteld. Iedereen ontving een blad met allemaal vakjes, met daarop dingen zoals: "lust bananen", "heeft al meegereden met de ronde van Frankrijk", "kan een fietsband vervangen", "heeft een ochtendhumeur", en nog meer van dat. Daarna moesten we bij iedereen rondgaan om kruisjes te verzamelen. Als je er 5 in een rij had, dan mocht je "bingo" roepen. Daarna mochten we eens proeven van de oxfam-chips. Yuca chips paprika Die zijn gemaakt van de yucaplant (maniok). Tot onze grote verbazing waren deze verrukkelijk! Ook kregen we een drankje "worldshake" Worldshakesap 1l . Dat was heel lekker. Wim kocht voor de klas nog een hele mooie dromenvanger die we nadien in de klas hebben opgehangen.

Hier zijn wat links voor wie geïnteresseerd is:
www.oww.be/eerlijkehandel
www.oxfam.be
Oxfam-Solidariteit. Een andere wereld. We staan erop!

Wat zijn Oxfam-wereldwinkels?
Oxfam-Wereldwinkels is een democratische vrijwilligersbeweging die door haar strijd voor een rechtvaardige wereldhandel opkomt voor ieders recht op een menswaardig leven.
Oxfam-Wereldwinkels is de voornaamste organisatie voor eerlijke handel in België.

Maandag 1 december 2008: Vandaag komt een vluchtelinge in onze klas getuigen over haar leven zonder papieren. We spreken ook met iemand van VLOS. VLOS is de vereniging voor Vluchtelingen Ondersteuning Sint-Niklaas.

De persoon van VLOS bracht de vluchteling mee, zodat dat wij eens konden horen hoe het is om een vluchteling te zijn en die vluchteling vertelde ons:
“Ik ben Zinaa, ik ben 22 jaar en ik kom van Angola.”
“Nu woon ik 4 jaar en 8 maanden in België.”
“Ik ben verkracht geweest en ik ben daardoor zwanger geworden.”
“Het was een meisje en ik heb haar Joyce genoemd.”
“Mijn dochtertje is bijna 6 jaar oud.”
“Maar het was zwaar want toen ik zwanger was, was ik 15 jaar.”
“Mijn vader was niet kwaad want ik had er niet zelf voor gekozen.”
Belofte maakt schuld!

“Normaal vanaf 22 jaar wordt het aanvaard dat je zwanger wilt zijn.”
“Mijn grootste wens is in de toekomst een groot gezin hebben.”
“Mijn hobby’s zijn studeren en zingen.”
“Mijn moedertaal is Kikongo.”
(De officiële taal in Angola is Portugees, maar heel veel mensen spreken Kikongo.)
“Wanneer je naar school gaat in Angola, krijg je Portugees als taal.”
“Als je Belgisch en Afrikaans bijvoorbeeld bent dan heet dat mulat.”
“Wij eten niet zoals de meeste mensen 3 maar wel 4 maal per dag.”
“Ik verbleef afwisselend in Angola en daarna in Cabinda.”
(Cabinda is een Angolese provincie die eigenlijk los ligt van Angola, in Kongo)
“Een huis bouwen duurt 1 a 2 jaar omdat het met de hand gedaan word.”
“Ons geld heet cluenza.”

De persoon van vlos heette Lynn en vertelde ons ook iets. Veel mensen vluchten uit hun landen omdat er oorlog en geweld is. Ze vluchten naar een ander land. Meestal moeten ze aan iemand betalen die hen dan via een camionette naar een ander land smokkelt. Je wordt ergens afgezet door de smokkelaar maar soms ga je ook gewoon met het vliegtuig. In het ergste geval stuur je je kind alleen weg met het vliegtuig omdat het kind in dat land mag blijven tot hij/zij 18 jaar is. Dat is beter dan in de oorlog moeten meevechten. Als je geen geluk hebt, heb je geen contact met je familie of je vrienden uit het land waar je gevlucht bent. Je weet niet of ze leven of dood zijn, gevangen door de soldaten, gesneuveld omdat hij/zij in de oorlog moest meedoen of gehandicapt is.
Als je in ons land aankomt, dan word je ondervraagd door iemand van DVZ (Dienst Vreemdelingen Zaken). Daar beslissen ze of je verklaring goed genoeg is om in het land te blijven of je terug moet. Ze ondervragen je veel, nemen vingerafdrukken, trekken foto’s en… Als je mag blijven dan vraag je asiel aan. Door je asielaanvraag kan je de nodige papieren te krijgen om te beginnen werken in België. Zo'n papier noem je een verblijfsvergunning.
Vlos en het rode kruis helpen je als je nog niet de nodige papieren hebt om te zorgen voor eten, onderdak en allerlei hulp. Als je 12 tot 16 jaar bent dan kun je al een baby hebben. De mensen die in een dorp leven hebben minder elektriciteit water eten dan de mensen die in een stad.

Wil je zelf getuigenissen bekijken van mensen zonder papieren en waarom ze naar België zijn gevlucht, dan kan je dit filmpje bekijken.
Je vindt ook extra informatie op de site van vluchtelingenwerk Vlaanderen.

Vrijdag 28 november 2008: Vandaag spelen we een inleefspel rond mensen zonder papieren en ervaarden we het leven zoals het is als vluchteling. Met behulp van een aantal vragen worden we in twee families verdeeld: een moeder, een vader en twee kinderen.

We krijgen een oranje kaartje met onze identiteit erop en een controlekaart. Wim vertelt ons dat inpakken soms zo haastig kan zijn dat het soms in maar twee minuten moet gebeuren. Wat je dan niet hebt, heb je niet. Dat maakt hij ons duidelijk met een spel. Drie luciferdoosjes met een gele en een blauwe kant worden opgegooid terwijl er een iemand van de familie kleren aantrekt. Als de luciferdoosjes met dezelfde kant naar boven liggen als ze terug op de tafel belanden, moet diegene die de kleren aandoet onmiddellijk stoppen. Diegene die de luciferdoosjes voor het laatst gegooid heeft, moet dan de kleren aandoen. Als je al de kleren binnen de tijd kan aantrekken krijg je een stempel op je controlekaart.

Het tweede spel gaat erover dat iedere vluchteling een verhaal heeft. We moeten foto’s van mensen bij het verhaal van die mensen plaatsen. Nadien maken we een verhaal van onze families. Is dat goedgekeurd, dan krijgen we een stempel.

Bij het derde spel lezen we uit een dagboek van een vluchtelinge en maken we samen een vervolg aan haar verhaal. Het vierde spel gaat over de organisaties die opkomen voor deze mensen. VLOS bijvoorbeeld staat voor "Vluchtelingen Ondersteuning Sint-Niklaas". We krijgen een piramide met allemaal weetjes over VLOS. Daarna moeten we een blad invullen met allemaal vragen over wat we net gelezen hadden. We moesten minstens 3 vragen juist hebben voor onze stempelkaart.

Bij het vijfde spel vraagt Wim ons één persoon uit de groep te selecteren voor een spel. Zij krijgen een zin te zien die ze moeten onthouden en achteraf uit te beelden. De ploeg die de zin het eerste raadt krijgt een stempel. Wim vertelt ons over de huisvesting van een vluchteling. Dat maakt hij ons duidelijk met een spelletje Jenga! In de jengatoren zitten er zeven zwarte blokjes met weetjes over hun huizen. De ploegen die vijf van die blokjes uit de toren konden halen, kregen hun zesde stempel.

Voor het voorlaatste spel ondervragen we elkaar als echte ondervragers van de DVZ. DVZ is de "Dienst Vreemdelingenzaken" van de overheid. Het is de dienst die beslist of een asielzoeker zijn witte verblijfsvergunning krijgt of moet terugkeren naar zijn land. Terwijl we dat doen schetsen we een foto van de persoon die we ondervragen. Zo kunnen we onze zevende en laatste stempel behalen. Tot slot maken we een mooie tekening met onze eigen vingerafdrukken. Als asielzoekers ons laten binnenkomen, worden van hen ook vingerafdrukken genomen. Net als van gevangenen. De gesloten asielcentra lijken vaak op gevangenissen, maar dan van onschuldige gevangenen. Gelukkig konden wij onze witte verblijfsvergunning behalen.

(verslag Roxane)

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Maandag 24 november 2008: Vandaag luisteren we naar hoe het leven is in Nicaragua. Tine Wouters ging gedurende 5 weken bij de lokale bevolking wonen en vertelt ons uitgebreid over haar ervaringen tijdens deze 'inleefreis'. Klik hier om de vele foto's die ze trok op haar reis te bekijken.

Nicaragua is een erg groot land dat wel 5 keer zo groot is als België. Toch wonen er slechts 2 miljoen mensen, terwijl België ongeveer 10 miljoen inwoners telt. Van die 2 miljoen mensen wonen er 1 miljoen (de helft!!!) in de hoofdstad Managua. De overige Nicaraguanen wonen trouwens ook meestal langs de westkust. Langs die kustlijn loopt de 'Pan-American Highway', een snelweg die loopt van het Noorden van Alaska tot in het uiterste zuiden van Zuid-Amerika. Langs de westkust vind je ook tal van vulkanen en die zorgen voor vruchtbare grond. De grond en ook de rijkdommen zijn in Nicaragua heel ongelijk verdeeld.

Vele mensen moeten trachten te overleven met heel weinig. We zagen de beelden van een opvanghuis voor 'ex-lijmsnuivers'. Deze straatjongens leven letterlijk van wat de straat hen te bieden heeft. Met bedelen en stelen verdienen ze niet voldoende om zich te voeden. Daarom kopen deze kinderen vaak goedkope lijm die ze als een soort drug 'opsnuiven'. De drug doet hen tijdelijk hun hongergevoel vergeten. Op lange termijn zijn de gevolgen voor de kinderen niet te overzien: ondervoeding, groeiachterstand, hersenbeschadiging,...

We waren versteld over hoe vele mensen er woonden. Wat wij ons voorstellen bij een douche, een keuken,... is daar slechts de heel sobere uitvoering ervan.

Tine vertelde heel veel over al haar belevenissen. Uiteraard kunnen we niet alles hier vertellen. Maar dit bleef zeker bij ons hangen:
1. De mensen hebben niets maar geven alles wat ze hebben.
2. Straatkinderen snuiven lijm om hun honger gevoel voor een tijdje te laten verdwijnen.
3. Ze leven in heel moeilijke omstandigheden.
4. Om aan geld te komen moeten ze op de bus fruit gaan verkopen en liedjes zingen.
5. Ze hebben een heel mooi natuurgebied maar de grond is heel oneerlijk verdeeld. De natuur ziet eruit als een paradijs, maar in dat paradijs is heel veel armoede.
6. De armoede die er nu nog is, is onder andere het gevolg van een burgeroorlog van ruim 20 jaar geleden.
7. De mensen slapen soms met z’n vijven in een éénpersoonsbed.
8. Rijkdom is heel relatief. Als mensen daar iets rijker zijn dan de andere mensen, dan zouden wij dat bij ons nog steeds heel arm vinden.
(verslag door Seppe en Jules)

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Donderdag 13 en vrijdag 14 november 2008: Vandaag opnieuw een belangrijke dag in onze klas. We organiseren een "Schafttijd". We eten niet zomaar samen onze boterhammen op, maar denken vandaag speciaal aan alle mensen die moeten werken in mensonwaardige omstandigheden. Zo verklaren we ons solidair met hen. Met de actie "Werknemers zijn geen gereedschap" komt 11.11.11 samen met vele andere hulporganisaties en vakbonden wereldwijd op voor de werkomstandigheden. Met de slogan "De tijd loopt" bedoelen we de millenniumdoelstellingen. Maar liefst 191 landen beloofden elkaar om tegen 2015 ervoor te zorgen dat de armoede in de wereld zou gehalveerd zijn. Maar belofte maakt schuld en de politici mogen niet vergeten wat ze beloofden, want de tijd loopt...

Informatie van landen over de hele wereld vind je in de landenpagina's op de website van 11.11.11
Foto's bekijken uit de beeldbank van de wereldmediatheek (Je kiest zelf welk land... Je moet wel eerst gratis registreren, maar de kinderen van onze klas vullen als gebruikersnaam "cookies" in, paswoord is bekend)

Wie werkt er allemaal mee aan de actie "de tijd loopt"?
11.11.11 heeft samen met meer dan 340 vrijwilligersorganisaties en 70 organisaties waaronder ook vakbonden de strijd aangebonden tegen armoede. Op hun sites vind je ook heel veel informatie over solidariteit. Dit zijn er enkele:

Klik hier om terug naar boven te gaan.

Vrijdag 17 oktober 2008: Vandaag is het een speciale dag. Het is "Werelddag van verzet tegen armoede". Door een geknoopt raam Op www.17oktober.be vind je hier alle info over. We lazen op deze site onder andere het volgende:
Wie kan er rondkomen van 860 euro per maand?
In België moet één op zeven mensen het met minder doen!
Een hele krachttoer. Veel geld om iets leuks te doen zit er niet in.
En zo wordt arm zijn veel meer dan alleen te weinig geld hebben.

Hoe vind je een gezellige, leefbare woning? Hoe zorg je dat je kinderen een goede opleiding kunnen volgen? En wat doe je tegen discriminatie op basis van uiterlijk als je geen nieuwe kleren kan kopen of je tanden niet kan laten verzorgen? Welk pleziertje kan je jezelf nog gunnen? Hoe kan je zelf iets cultureels doen?

En de toestand is de laatste jaren nog verslechterd. De kloof tussen de rijk en arm blijft toenemen. Vandaag moeten 110.000 mensen beroep doen op een voedselbank. Dat is een toename met 50 procent op 10 jaar tijd. Er zijn 17.000 daklozen in ons land. Niet enkel mensen met een vervangingsinkomen zijn arm. Door de toenemende flexibele jobs verdienen vandaag 5 procent van de werkende mensen minder dan de armoededrempel.